Fransa’dan Komünist Gençlik (JC) ile Röportaj

Komünist Gençlik (Jeunesse Communiste) ile Fransa’da lise öğrencilerinin başlattığı ve hâlâ devam eden eylemler üzerine gerçekleştirdiğimiz röportajı okurlarımızla paylaşıyoruz.
1. Son süreçte lise öğrencilerinin başlattığı kitlesel protestolara tanık oluyoruz. Bu eylemler hangi nedenlerle başladı, nasıl örgütlendi ve nasıl yayıldı?
Fransa’daki mevcut hareket, liselerdeki boykotlarla başladı. İlk boykotlar, denizaşırı sömürge topraklar hariç Fransa’nın en yoksul mahallesi olan Saint-Denis’de başladı. Boykot çağrısı yapan ilk lise iyi bir örnek: Genç yoldaşlarımızın aylardır liselilerle birlikte okul hemşiresi istihdam edilmesi için mücadele yürüttüğü bir okul. Bu örnek kendine özgüdür ama diğerlerinden farklı değildir. Her lisenin işe alım, bütçe gibi doğrudan talepleri var. Bize göre önemli bir nokta şu: Mevcut hareket kendiliğinden ortaya çıkmadı, çok sayıda lisede insana yakışır çalışma ve eğitim koşulları elde etmek için yürütülen uzun soluklu mücadelenin sonucudur.
Eylül başında birkaç lisedeki öğretmenler de çalışma koşullarını savunmak için harekete geçti. Talepleriyle dayanışmamızı ifade etmek ve hiçbir toplantı, görüşme ya da imza kampanyasının bizi bir yere götürmediğini gördükten sonra Saint-Denis liseleri, özellikle de S. Lisesi, Fransa’nın dört bir yanına örnek olan ilk boykotları başlattı.
2. Liselilerin talepleri nelerdir?
Eylül ayının başından beri burjuva medyası varsayımlarını çoğaltıyor ve anlamakta zorlandıkları talepler karşısındaki şaşkınlıklarını dile getiriyor. Yanıtlayabilecekleri talepler bulamayan pek çok siyasetçinin paniğine tanık olduk.
Gerçekte lise öğrencilerinin hareketinde iki tür talep var: doğrudan ekonomik talepler ve genel siyasî talepler.
Her lisenin kendi talepleri, okuldan okula büyük ölçüde değişen somut ve acil sorunları var. Ancak bu ölçekteki bir isyanı harekete geçiren şey çok daha geniş siyasî taleplerdir. Hükümet bu talepler karşısında ne önereceğini bilemiyor ve durumu yatıştırmakta zorlanıyor. Aslında bunlar yaygın fikirler, ilk bakışta belirsiz görünebilecek talepler; ancak sorunun özü hep aynı: değişim, halka hizmet eden bir eğitim. Gençlik, az çok bilinçli biçimde kapitalist sistemin sona ermesini, devrimi talep ediyor. Bunu her zaman aynı kararlılıkla dile getirmiyor ve oraya nasıl ulaşacağı konusunda her zaman emin değil ama vardığı sonuç hep bu.
3. Eylemlere katılan kitlenin sınıfsal dağılımını açıklayabilir misiniz? Öğrenci gençliğin dışında işçilerin ve başka toplumsal kesimlerin de katılımı ne düzeyde?
Bugün başkaldıran gençler, kendine özgü bir kuşak. Önceki kuşaklar uzun bir göreli barış dönemi yaşarken biz giderek yoğunlaşan toplumsal hareketlerden başka bir şey yaşamadık. Sarı Yelekliler döneminde ilkokuldaydık; Nahel olayları ve emeklilik reformuna karşı isyanlar sırasında lisedeydik. Filistin’deki soykırım ve geleceğimizi tehdit eden savaş ihtimaliyle birlikte büyüdük. Bu özgünlük örgütlenme yöntemlerimize de yansıyor. Şu anki baskı ortamı nedeniyle bu konuda daha fazla ayrıntıya giremeyiz. Tek bir noktayı vurgulamamız gerekirse: diyalog kurmak, gençliğin yalıtılmışlığını kırmak ve kuşkusuz tartışma ve buluşma alanları yaratmak gerekiyor.
Bu bağlamda burjuva propagandasının yaydığı bir yalanı kesinlikle reddetmeliyiz! Bu hareket işçi sınıfının çocuklarının hareketidir. Ön saflardaki liseler halk mahallelerinin liseleri; ön saflardaki çocuklar proletaryanın çocuklarıdır. Şu anda uygulanan karşı ayaklanma siyaseti, isyanı sınıfından koparmayı amaçlıyor. Bu tuzağa düşmememiz çok önemli.
Dolayısıyla bu hareket başından beri işçi mücadelesiyle yakından bağlantılıdır. S. Lisesi öğrencileri boykota öğretmenlerinin mücadelesine katılmak için başladı. Ardından kolluk kuvvetlerinin uyguladığı şiddet, işçi sınıfının bir kesiminde öfke yarattı ve 6 Ekim için çok sayıda grev çağrısı yapılmasına yol açtı. Bu yakınlaşma yalnızca söz konusu öfkeden değil, ulusal ölçekte dile getirilen genel talepler etrafındaki birlikten de kaynaklanıyor.
Artık lise boykotları hareketin başlıca eylemi değil. Grev çağrıları çoğalıyor. Lise gençliğinin öfkesi hızla ülkenin tamamına ve her yaş grubuna yayıldı.
Büyük bir seferberlik günü olan 17 Ekim, bu bakımdan ülkemizin geçmişte yaşadığı Sarı Yelekliler hareketine son derece benziyordu.
4. Gösterilerde militan bir çizginin benimsendiğini görüyoruz. Tüm saldırılara rağmen özellikle lise öğrencileri sokakları sahipleniyor ve meşru mücadele yöntemleriyle karşılık veriyor. Bu direniş çizgisi nasıl somutlaşıyor, nasıl örgütleniyor ve JC eylemlerde ne ölçüde rol alıyor?
Fransız devleti geniş çaplı bir karşı ayaklanma siyaseti ve eşi görülmemiş bir baskı aygıtı devreye soktu. Bir ayda, Sarı Yelekliler sürecinin tamamında yaşanan kadar tutuklama gördük. Aralarında reşit olmayanların ve daha önce sabıka kaydı bulunmayanların da olduğu en az bin kişi şimdiden hapishanede. Özellikle gençlerimiz arasındaki çok sayıda yaralıdan da söz etmeliyiz. Bunların arasında göz yaşartıcı ve ses bombalarının kullanılmasıyla elleri kopan Evan ve 15-17 yaşlarındaki iki genç; bir gözünü kaybeden 16-17 yaşlarında dört genç; ayrıca yakın mesafeden atılan bir göz yaşartıcı gaz bombasıyla çenesi kırılan 15 yaşındaki Eden var.
Komünist Gençlik’in de aralarında bulunduğu çeşitli örgütler hareketin kışkırtıcısı olmakla suçlandı ve önümüzdeki aylarda kuşkusuz kapatılma riskiyle karşı karşıya. Yoldaşlarımızın çoğu bayrağımızı taşıdıkları gerekçesiyle tutuklandı; bu henüz suç sayılmadığından “şiddet eylemi gerçekleştirme amacıyla toplanmak” suçlamasıyla mahkemeye çıkarıldılar.
Devletin amacı açık: gençleri korkutmak ve her yola başvurarak örgütsüzleştirmek.
Amaçları buysa bizim amacımız tam tersi olmalı. Örgütlenmeli ve dayanışmayı seferber etmeliyiz. Yoldaşlarımızın ve ailelerinin yalnız bırakılmaması için mağdurları belirlemeye ve maddi-manevi dayanışmayı örgütlemeye çoktan başladık.
Ancak bu hareketin gelişmesi, yayılması ve sürmesi açısından en önemli unsurların şunlar olduğunu söyleyebiliriz:
– Doğrudan talepler etrafında uzun süredir yürütülen seferberlik çalışması
– Propaganda ve siyasi eğitim
– Tartışma, toplantı ve müzakere alanlarının geliştirilmesi.
5. Sizce Fransa, Belçika ve Almanya gibi emperyalist ülkelerde gençliğin başlattığı bu eylemler, halk kitleleri ve emekçiler, özellikle de gençler için ne ifade ediyor?
Bu isyanlar sınıf mücadelesinin gelişmesinin ürünüdür. Gerekirse tek kanıt olarak gösterilebilecek biçimde, emperyalizmin dakika dakika derinleşen krizinin kanıtıdır. Devrimin öznel güçleri her yerde ve sürekli gelişiyor.
Dünya ölçeğinde, dünya proleter devriminin stratejik taarruz aşamasındayız ve Fransa da bu gelişmeyi izliyor. Taarruzdan söz ediyoruz; çünkü kapitalizm bugün en yüksek gelişme aşaması olan emperyalizme ulaşmış durumda. Bu, kapitalizmin sürekli ve giderek büyüyen bir krize mahkûm olduğu anlamına geliyor. Bu kriz kaçınılmaz biçimde yamyamlığa, emperyalist güçler arasındaki savaşa sürüklüyor.
Dünya çapındaki kızıl üslerimizi (SSCB ve Çin’de kapitalizmin yeniden tesis edilmesinin ardından) kaybettiğimiz için birçok kişi her şeyin kaybedildiğini, emperyalizmin zafer kazandığını söylüyor. Bu, restorasyon ve karşı restorasyon döngülerini görmezden gelmek; tarihin yükselen sınıfı olarak proletaryanın yenilmez gücüne ve gerçek kahramanın kitleler olduğuna inanmamak demektir. Kitleler mücadeleyi hiç bırakmadı.
Bugün dünyadaki durum şöyle: Öncelikle, dünyanın dört bir yanındaki komünistler sınıf mücadelesinden dersler çıkardı. Proletaryanın dünya görüşü yani en güçlü silahı, hiç olmadığı kadar derin ve kapsamlı. İdeolojisi Marksizm-Leninizm-Maoizm’dir. İkinci olarak kitleler her yerde, her zaman mücadele ediyor. Bu, dünya proleter devriminin öznel güçlerinin hiç olmadığı kadar güçlü olduğu anlamına geliyor. Bu noktada sınıf mücadelesinin eşitsiz gelişimini akılda tutmak ve geneli özel olanla ilişkilendirmek önemlidir. Şu anda devrimin öznel güçleri görece zayıf. Buna karşılık nesnel koşullar öznel etkeni geliştirmeye elverişlidir. Bu, komünistlerin ve devrimcilerin görevidir.
6. Bu eylemler dünya çapında yankı uyandırdı ve halkçı gençliğin uluslararası mücadelesine ilham verdi. Bu vesileyle YDG aracılığıyla Türkiye’de mücadeleyi yoğunlaştıran halkçı gençliğe hangi mesajı iletmek istersiniz?
Öncelikle Türkiye’de mücadele eden yoldaşları içtenlikle selamlıyoruz. Yoldaşların mücadelesi, özellikle Erdoğan rejiminin Türkiye’deki ve diasporadaki devrimci ve ilerici güçlere yönelik kuşatma siyasetini geliştirdiği şu dönemde, dünyanın dört bir yanındaki kitleler için önemli bir meşaledir. Emperyalizmin ve uşaklarının saldırılarından çok, aklımızda tutmamız gereken sınıf mücadelesinin yoğunlaşması ve dünyanın her yerindeki kitlelerin haklı isyanıdır. Burjuvazi, halkın bir kesimini ortak çıkarlarımız olmasına rağmen bizi uzaklaştırmak için isyanlardaki şiddeti her zaman bahane edecektir. Gençliğin maruz kaldığı şiddet (bu bağlamda olduğu kadar gündelik hayatta da) bu iğrenç propagandayla meşrulaştırılıyor.
Bu satırları yazdığımız sırada burjuvazi kitlelerin zihnine bir kurşun ağırlığı çöktürmeye çalışıyor: karamsarlık, teslimiyet ve umutsuzluk ağırlığı. Konuşanlara susmaları, proletaryayı yüksek sesle savunmanın tehlikeli olduğu söyleniyor. Mücadele edenlere aşırıya kaçmamaları, tutuklanma riskinin çok büyük olduğu, gösteri yasaklandıysa evde kalmaları söyleniyor. Örgütlenenlere beklemelerinin daha iyi olacağı, başarısızlığa mahkûm oldukları ve tüm girişimlerin boşuna olduğu söyleniyor. Ayağa kalkanlara yeniden oturmaları, tarihin sona erdiği, veba ile kolera arasında seçim yapmaktan başka seçenek bulunmadığı, umudun yalnızca reformda olduğu, kapitalizmin ebedi olduğu ve artık ona uyum sağlamamız gerektiği söyleniyor. Devrim yapacak olanlarla devrimden vazgeçmiş olanlar arasındaki sınır çizgisi açıktır. Bu, faşizme karşı silaha sarılan bir avuç Komünist Genç ile silahlarını teslim edenler arasındaki sınır çizgisidir.


